Maar op straat doet hij het niet, de druk van de omstanders.

De hond is een hond, een dier dat zich in Nederland zal moeten aanpassen aan een prikkelrijke omgeving. Heel anders dan in bijvoorbeeld Scandinavië of in Canada op een grote koeien-boerderij. De hond in Nederland dient zich aan te passen aan de normen en waarden van de mens hier, de normen en waarden die jij zelf als persoon belangrijk vindt, maar ook die de maatschappij om jou heen belangrijk vindt. De hond dient zich te gedragen ten alle tijden. Lastig soms, mijn kinderen gedragen zich ook niet elke minuut van de dag, en halen het schaamrood wel eens tevoorschijn op mijn wangen. Van kinderen accepteert de maatschappij het eerder, ze zijn nog jong, ze kunnen nog niet alles weten, en de opvoeding is nog niet klaar, daar ben ik als ouder zijn de aankomende jaren nog wel zoet mee.

Maar toen had jij nog een pup. "Ach wat een scheetje is het toch." De hond mag tegen iedereen opspringen met zijn blije puppy kop en zijn nog soms onhandige manier van lopen en springen. Aandoenlijk, er zijn maar weinig mensen die een pup kunnen weerstaan. Nu een jaar later reageren diezelfde mensen al heel anders, opspringen, tjonge dat had je toch wel allang af kunnen leren zeggen ze dan. Of loop jij met een trekkende hond voorbij, dan krijg je te horen dat hij niet mag trekken, want hij neemt een loopje met jou, dat had je allang moeten regelen, en blaft hij omdat hij onrustig is voor wat er komen gaat, dan zal hij toch wel na een keer een “sssst” stil kunnen zijn? Of niet dan?

Wanneer ik met mijn zoontje van drie in de rij van de bakker sta, en hij laat spontaan een boertje, dan gaan mensen lachen, ze reageren in ieder geval heel anders dan wanneer ik als moeder zijnde een boer zou laten. Mijn zoontje mag nog kruipend op ontdekkingsreis door de bakkerswinkel heen, dan kun je tussen alle benen namelijk zien wat voor een lekkers er in de vitrine staat. Wat zouden ze zeggen als ik kruipend tussen de benen van de andere wachtenden in de rij doorkom. En de opmerking die me het meest door de grond heeft kunnen laten zakken kwam van mijn dochter vandaan, er kwam een behoorlijk stevige man op de fiets voorbij en ze zei op een behoorlijk luide toon tegen mij. “Mama, die is dik!”. Het kon niet anders dan dat die man dat gehoord had, en de andere mensen op de straat ook. Niemand die iets tegen me zei. Wat als ik als volwassen persoon het gezegd zou hebben?

Wat ik probeer te zeggen, is dat we soms vergeten dat een hond ook een jong dier is, wat gaat opgroeien naar zijn volwassenheid, en de hond is niet volwassen op 9 maanden, je kunt niet verwachten dat een hond op zijn 9 maanden leeftijd zich al volledig kan beheersen in prikkelrijke omgevingen, net zoals een kleuter, een peuter en een tiener zich ook heel anders gedragen dan een volwassen persoon, en de maatschappij ook andere verwachtingen heeft van een kleuter in vergelijking met jou, lezer van dit artikel.

Vanaf de leeftijd van 2,5 - 3 jaar is de hond volwassen. Ik vind het heel leuk om te horen als cursisten in de les tegen mij zeggen dat de hond is veranderd, dat hij rustiger is geworden, en dat alles wat ze hem geleerd hebben, er nu dan eindelijk uitkomt op de leeftijd van 2,5 - 3 jaar. Fantastisch toch! Die hondeneigenaren hebben zich 2,5 jaar ingezet om de hond te leren wat zij belangrijk vinden, zodat de hond zich gedraagt op straat, het terras en in publieke ruimtes. En al die kleine stapjes in de afgelopen twee-en een half jaar tijd, het blijven doortrainen, het blijven aanbieden van oefeningen heeft daarin bijgedragen. Net zoals we dat met onze kinderen doen, Wij stoppen ook niet met opvoeden als ons kind anderhalf jaar oud is, want ja… het praat nog steeds niet normaal en duidelijk, ze kunnen nog steeds niet helemaal netjes hun billen afvegen en netjes hun bord op eten, dat lukt allemaal niet. Ik stop er maar mee, het heeft geen zin. Gelukkig blijven we onze kinderen ook elke dag opvoeden, en geven we ze mee wat in het bereik ligt van het kind om te leren.

Geef jouw hond 2,5 jaar de kans.

Gun je zelf als jonge honden eigenaar ook die tijd van 2,5 jaar. Laat zien dat je bezig bent om gewenst gedrag te trainen, oefen regelmatig, en leg omstanders uit dat hij nog een jonge hond is en dat hij nog veel moet leren de aankomende jaren. De verwachting van een jonge hond is hoog, het moet snel gaan, cursisten bij ons geven wel eens aan “de druk” van omstanders te voelen.

 

Doe je best, blijf consequent, houd je doel voor ogen, en de omstanders welke niet snappen dat jouw jonge hond van 9 maanden zich nog niet gedraagt als een hond van 3 jaar, die snappen eigenlijk niet zoveel van honden, neem het ze niet kwalijk.

Daar kunnen zij ook niets aan doen, hebben zij toch ook iets niet geleerd ;-)

Geschreven door:

Dorenda Theunissen

 

Op de foto:

Neff, Zwitserse Witte Herder, nu drie jaar oud, Een keurige inmiddels volwassen reu met een hart van goud

 

Commentaren: 4
  • #4

    Dorenda (woensdag, 10 oktober 2018 21:19)

    Ja, Ine :-)
    Maar wij weten beter wat betreft Nuno ;-)

  • #3

    Ine (woensdag, 10 oktober 2018 10:56)

    Inderdaad goed geschreven. Met Nuno lopen wij er ook vaak tegenaan. En hij doet het al zo goed.....maar dan toch krijg je die opmerkingen varierend van: "is hij vals? "Als hij een keer een hond niet zo aardig vind en dat laat horen tot : " tjee nog steeds niet luisteren en je hebt m al zo lang ?" Als hij niet keurig blijft zitten terwijl er kinderen om hem heen rennen, of op hem af komen stormen met de handen recht vooruit en hij hapt omdat hij denkt dat ze eten komen brengen. Maar wij weten beter gelukkig :)

  • #2

    Dorenda (dinsdag, 09 oktober 2018 12:54)

    Graag gedaan Bianca!

  • #1

    Bianca (dinsdag, 09 oktober 2018 12:49)

    Nou dit kwam effe mooi op tijd in de mail. Inderdaad de ogen van omstanders als Ashley (nu 2j) loopt te trekken aan de riem. Ik hou voet bij stuk qua opvoeden... maar die ogen, die ogen